فرزندم!تو میتوانی ((هرگونه بودن))را که بخواهی باشی,انتخاب کنی.اما آزادی انتخاب تو چهار چوب حدود انسان بودن نیز همراه باشد وگرنه دیگر از آزادی و انتخاب ,سخن گفتن بی معنی است , که این کلمات ویژه خداست و انسان و دیگر هیچ کس,هیچ چیز,انسان بودن یعنی چه؟انسان موجودی است که آگاهی دارد(به خود به جهان)و میآفریند(خود را و جهان را) و تعصب میورزدو میپرستد و انتظار میکشد و همیشه جویای مطلق است. جویای مطلق.این خیلی معنی دارد.رفاه,خوشبختی,موفقیتهای روزمره ی زندگی و خیلی چیزای دیگر به آن صدمه میزند.اگر این صفات را جزئ ذات آدمی بدانیم,چه وحشتناک است که میبینم در این زندگی مصرفی و این تمدن رقابت و حرص و برخورداری همه دارد پایمال میشود.انسان در زیر بار سنگین موفقیتهایش دارد مسخ میشود,علم امروز انسان را دارد به یک حیوان قدرتمند بدل میکند.تا هر چه میخواهی باشی باش,اما..............آدم باش.

                                                                          قسمتی از وصیت نامه دکتر علی شریعتی

                                                                             منبع: طرحی از یک زندگی

درود
از دوستان شنیدم که این وبلاگ بوی غم میده و اینکه مطالبش بی بار و مفهومه و....
منم واجب دیدم یک متن در این مورد بنویسم و قصد کردم به چنین نوشتاری خاتمه بدم
این وبلاگ زمانهایی آپ میشده که دقیقا حوصله هیچ کاری رو نداشتم شاید در هفته یک بار و یا در ماه یک بار
اصلا برام مهم نبود که ارزشمند باشه یا نباشه
باره مفهمومی داشته باشه یا نه
البته نه اینکه همش چرت و پرت باشه هاااا نه!
بعضی از مطالب حرفایی داشته.
هر کسی زندگانی خودشو داره و به پیش میره و جاهایی رو هم میزاره صرفا واسه وقت گزروندن,منم این وبلاگ واسه اون زمانهام بود
دیگه چنین جنبه ایی نداره و البته دیگه قرار هم نیست وقت بگزرونم
خوب با جملاتی زیبا این متن هم تموم میشه:
الماس همان تکه ذغال سیاه و بی ا رزشیست که هیچ وقت جا نزد و از کار و تلاش باز نایستاد.

بدرود

به نام خداوندگارم
درود
امروز امتحان معماری جهان داشتیم.بعد مدتها حس این اومد یک کتاب درسی رو بخونم که شب گذشته یک مقداری خوندم و امروزم نشتیم بخونیم که از فکر کنم200-250 صفحه 80 صفحه رو خوندم و رفتیم دانشگاه,به مثال میخواستم اونجا بشینم ادامه بدم که حداقل بخونم ببینم تو جهان چی گذشته َحسش دیگه رفت.البته 5 دقیقه قبل از امتحان یک حسی گفت حداقل 4 تا عکس نگاه کن.
امتحانم دادیم بد نبود اما مثل همیشه مهم نبود-نیست.
12 سال امتحاناتو حوب دادیم چی شد؟اخرش اینجا هستم.چی یادمه از امتحاناتی که دادم-ریاضی و فیزیک خوندم و الان دارم میرم کلاسه طراحی-نمیدونم شاید حکمتی بوده نه؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟
از وقتی از شیراز برگشتم تو فکر پارسه(همون تخت جمشید که اسمه اصلیش اینه)برام جالب بود.همیشه دیدمش,صداشو شنیدم,اما این بار احساس حقارت,ضعیفی عجیبی وجودمو در بر گرفت.
واقعا ما چرا اینطوری شدیم؟
احساس میکنم همش درگیره حواشی هستیم تا به اصل موضوع بپردازیم.
انگار هیچ کس به حرفه ی خودش نمیپردازه
هر کسی به کاری که دیگری انجام باید بده سرک میکشه
نمیدونم.
الان دارم شعر داریوش رو میگوشم:
وطن اینجا کسی فکر کسی نیست ...............
من میگم وطن, فکر کسی بودن پیش کش,کسی فکره خودش و هستی و وطنش و هم نسیت.

اما خدارو شکر به خوبی و خوشی رفتیم و بازگشتیم و نمردیم و زنده موندیم

امروز سکوت کل وجودمو در بر گرفته و از صبح هیچ درس و کاری واسه دانشگاه انجام ندادم البته دیروزم هیچ کاری نیانجامید ولی خوب سکوت در وجودم این چنین نبود

اومدم متن بنویسم از سفر ۳ خط نوشتم و بیخیال شدم-تعدادی وب سر زدم و یک جا یک سوال که قبلا بش فکریده بودم و دیدم که البته تو بلاگ ازش حرفیده بودم

رفتم به پستهای قبلیم و اون مطلبو دوباره خوندم(بعضی وقتا خوندن مطلب خوده آدم زیباتره)

به هر حال اون مطلب در مورد زنها بوده و کلا جملاتی که به خانمها نسبت داده میشه

ضعیفه..........

حراف..............

بی فکر.................

اینم اون آرشیوی که توش در این مورد صحبتیدم

http://ourtext.blogfa.com/8506.aspx

http://ourtext.blogfa.com/8507.aspx

بدرود

سعی کنیم,همه رو دوست بداریم,به همه محبت کنیم,خوب باشیم و خوبی کنیم,وفکر نکنیم وقت زیاده واسه همه چیز و اینم آویزه ی گوشمون کنیم اگه سختی هست تو زندگی میگذره و رنگش رو خواهد باخت.(البته حاله خودم بهتر و با نشاط تر از همیشه میگم یا خوبی کن یا بمیر).

پی نوشت:دوست دارشتم از تک تک آدمهایی که اطرافم هستند بپرسم اگه بفهمن من 6 ماه دیگه زنده هستم و میتونن منو ببینن چطور خواهند بود؟(قصد داشتم اینو تو اس ام اس از همه بپرسم اما میدونم خیلی ها از شنیدنش هم ناراحت میشن,دیگه از فکرش اومدم بیرون که بپرسم)اما خوب اینجا هم عالمیه که من توش هستم و حضور دارم,از شما ( از عالم حقیقی میشناسید ,یا همین عالم مجازی) میپرسم,که اگه...

خوشحال میشم که به این سوالم جواب بدید,پس ما هایی که آنقدر فرصت خوبی کردن نداریم,همدیگرو خوشحال کنیم که من هم با نظراتتون خوشحال میشم.

خدا نگهدارتان که وجودمان از اوست,و نبودنمون نیز با اوست.

این دومین متنیه که برا امروز مینویسم نه که کلا سرم خلوته برای همینه,

انتخابات بحث داغه این روزای مملکتمون که از میدانه طالقانی شاهی که کلا مشخصه.

دیروز برا کارام رفته بودم بیرون و مسیرم به میدان وسط شهر(میدانه طالقانی)میخورد که رفتم.کلا زیباست که تو شهر موزیک پخش بشه اما این مدلیش دیگه آخرشه اونم چی انواع موزیکها,نمیدونی چه آهنگی میشه وقتی به گوشت میرسه اخه نه که هر کاندیدی یک طرفه میدونو گرفته(طرفدارای جناب ملک ,سامی یوسف میگوشن,اونطرفتر جناب رعیت با سخنرانی بسیار با زیباش میخواد نصف فضای میدان به صداش گوش بدن, اونطرفتر جناب بزرگ نیاو......

حالا اینا همه جمع شدن دوره میدون که با هم اینو بخونن برا مردمانه این شهر و سامون:

دوره میدونه....هویج,هویج

سبزی گرونه...هویج,هویج

بگم کی میمونه(تو کفه رفتن به مجلس)....

خلاصه اینکه ستادها پره از جوانانه پر شور و حال که بسیار زیبا به فعالیتها ادامه میدهند تا کاندیداشون بره مجلس.

منم که کلا بخاطره پروژه دانشگاه که کلی کار داره به هیج دعوت و یا کمکی جوابه نه نمیدم,عرضم به حضوره اقدستون که همراه خواهر میریم دندانپزشکی,معلم میشیم تا یاد بدیم,به بحثهای بازیبایی که هست میگوشیم تا سر در بیاریم دنیا دسته کیه و این که بخث میسازم که ببینم کی این بین آدمه(ملاکه رای دادنم)و.....

خلاصه اینکه با پدر کلی صحبت میشه در مورده افراد (که بابا چندینها شونو(کاندیدای مهم شهر) رو کامل میشناسه,چون یک جورایی باهاشون برخورد داشته)و دارم به نتایجی میرسم .

جالب اینه که بچه ها طرفداره یکی هستند ولی دارن حرفهای الانشو میشنون و از کار کردش اونطوری که باید خبر ندارن و از کارکردهای ادمهایی که باید بدونن بیخبرن .

پی نوشت:طرفدار بودن عالیه اما باید خوب دید.